Οδηγός όδευσης τυφλών ή διάδρομος όδευσης τυφλών;

Οδηγός όδευσης τυφλών ή διάδρομος όδευσης τυφλών;

Σε αυτό το κείμενο θα αναφερθούμε σε μία παγίδα στην οποία συχνά πέφτουν ακόμη και οι ίδιοι οι τυφλοί. Πρόκειται για τη λανθασμένη αντίληψη σχετικά με τις ριγωτές ανάγλυφες πλάκες που τοποθετούνται εντός των ελεύθερων ζωνών όδευσης πεζών, οι οποίες οφείλουν να υπάρχουν σε κάθε πεζοδρόμιο, πεζόδρομο ή άλλη διαδρομή.

Οι πλάκες αυτές έχουν συνήθως πλάτος 30 έως 35 εκατοστά. Ο σκοπός τους δεν είναι να περπατά επάνω τους ο τυφλός, αλλά να μπορεί να τις εντοπίζει με το πέλμα του ή με το λευκό του μπαστούνι, ώστε να προσανατολίζεται σωστά και να μη χάνει την πορεία του.

Ο τυφλός μπορεί να κινείται δίπλα στον οδηγό όδευσης τυφλών, απλώς ανιχνεύοντάς τον με το μπαστούνι του. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: όταν μία τυφλή γυναίκα βγαίνει για τη βόλτα της, μπορεί να φοράει τακούνια. Λόγω της τραχιάς επιφάνειας του οδηγού όδευσης τυφλών, δεν μπορεί να βαδίσει επάνω του· έτσι περπατά ακριβώς δίπλα και τον εντοπίζει με το λευκό της μπαστούνι.

Συχνά, ακόμη και οι ίδιοι οι τυφλοί νομίζουν ότι αυτοί οι 25–35 πόντοι αποτελούν τον διάδρομο στον οποίο πρέπει να κινούνται. Το ίδιο πιστεύουν και πολλοί βλέποντες. Έτσι δημιουργείται το φαινόμενο κατειλημμένων πεζοδρομίων, κυρίως από δέντρα ή άλλα εμπόδια, τα οποία απλώς δεν τοποθετούνται πάνω στον οδηγό όδευσης τυφλών στο πλαίσιο της “ευαισθησίας” .

Την ίδια στιγμή, η πραγματική προσβασιμότητα και προσπελασιμότητα απουσιάζουν, καθώς ο διαθέσιμος χώρος κίνησης περιορίζεται δραματικά, ενώ τα υπερυψωμένα εμπόδια –όπως τα χαμηλά κλαδιά– καθιστούν τη διέλευση για έναν τυφλό απαγορευτική. Επομένως, πρέπει να θυμούνται όλοι ότι οι ριγωτές αυτές πλάκες είναι οδηγός όδευσης τυφλών και όχι διάδρομος όδευσης τυφλών, δηλαδή ο τυφλός επιλέγει την χρήση του, είτε πάνω σε αυτόν, είτε δίπλα.